Όταν θέλω να έρθω αντιμέτωπος με τον
εαυτό μου, όταν θέλω να λογαριαστώ με εμένα… πάντα προσφεύγω σε μια λευκή κόλλα
χαρτί και αναμετριέμαι με τις σκέψεις και τις λέξεις μου για να αποκαλυφθούν.
Μάλιστα υπάρχουν φορές όπως τούτη εδώ, που σκέψεις και λέξεις προϋπάρχουν σαν
ένα αόρατο μελάνι σε αυτή τη λευκότητα του χαρτιού και απλά περιμένουν να τις
«αγγίξω» με το αίμα, με το αίμα της καρδιάς μου για να αποτυπωθούν και να
διαβαστούν.
Επιθυμώ και ονειρεύομαι να μας
«ξυπνήσω» από τα μέσα μας προς τα έξω μας… διαρκώς και διακαώς. Εγωιστικό;
Ίσως. Από αγάπη; Σίγουρα. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι ζούμε σε εποχές που
νιώθουμε εγκλωβισμένοι και που ακόμα και τα βλέμματά μας δεν «σημαίνουν»… Ζούμε
σε εποχές που μπορεί να καταργούνται κάποιοι φραγμοί, μα συνάμα φράζει και η
επικοινωνία ανάμεσά μας, γιατί τα αισθήματά μας παρέμειναν ανείπωτα. Ζούμε σε
εποχές όπου διαβάζουμε τον κόσμο γρήγορα και έχουμε εθιστεί στην ιδέα ότι ο
κόσμος αλλάζει γρήγορα. Μα δεν είναι καθόλου έτσι. Ζούμε σε εποχές όπου οι νέες
τεχνολογίες επιτρέπουν στους ανθρώπους να βιάζουν τον χρόνο τους, αλλά οι ίδιες
μας υποχρεώνουν τελικά να τρέχουμε όλο και πιο γρήγορα. Κάποτε κυλούσαμε μέσα
στον χρόνο σχεδόν αβίαστα… Τώρα; Βιαζόμαστε, βιάζοντας τον εαυτό μας.
Επιβιώνουμε σε εποχές που
συσσωρεύουμε πληροφορίες χωρίς καν να τις διαλέγουμε. Πλέον αυτές μας
διαλέγουν, μας πολιορκούν και μας κυριεύουν. Επιβιώνουμε σε εποχές που συνήθως
οι απαντήσεις μας διαψεύδονται από το κύμα εκείνων των ερωτήσεων που από φόβο
δεν είπαμε ποτέ στον εαυτό μας. Μετατρέπουμε τις ζωές μας σε χαμένα ραντεβού
καθώς φοβόμαστε να αποκτήσουμε τις αναγκαίες εμπειρίες.
Και εγώ; Σκουντώ την αγία ερημιά της
μνήμης μου μπας και καρποφορήσει κανένα θαύμα ανάμεσα στην ξέρα και στις πέτρες
που την έχω μπουκώσει. Και εγώ; Αναζητώ εναγωνίως την ευθεία του ορίζοντά μου,
μπας και δω τη γωνία που δημιουργεί η κάθετη ζωή μου. Γιατί όταν η ζωή σου δεν
θα έχει άλλους δρόμους ταξιδιού ή διαφυγής, κοίτα να σκαρφαλώνεις από τον φωταγωγό
της ψυχής σου για να λυτρωθείς. Κάπως έτσι λυτρώθηκα σήμερα από τις αυθόρμητες
ερωτήσεις του μικρού μου γιου, στον περίπατο που κάναμε. Είναι εκείνη η ηλικία
όπου η περιέργεια είναι η εισπνοή της ανάσας του και οι ερωτήσεις είναι η
εκπνοή. Έτσι λοιπόν περνώντας μπροστά από έναν κάδο με οικοδομικά μπάζα που
μέσα του είχε πεταχτεί και ένας καθρέπτης , με ρωτά…
-«Μπαμπά πως λέγονται αυτά;».
-«Μπάζα, αγόρι μου».
-«Μάζα;».
-«Όχι, όχι μάζα… μπάζα».
-«Και γιατί έχει καθρέπτη μέσα… για
να περνάμε και να κοιτιόμαστε;»
Πήρα και σήμερα το ηθικό μου δίδαγμα,
σκέφτηκα αμήχανα μέσα μου, του χαμογέλασα και του απάντησα…
-«Ναι βρε μπαγάσα για να περνάμε και
να κοιτιόμαστε».
Και τώρα εγώ εδώ σε αυτή τη λευκή κόλλα χαρτί να αναμετριέμαι
με την ερώτηση… «έχεις καθρεπτιστεί Άγγελε ποτέ με τα μπάζα σου;». Θυμίζοντας στον εαυτό μου το διάλογο που είχα
με το γιο μου, που στην αρχή τα «μπάζα» τα άκουσε για «μάζα». Δεν είχε και
άδικο εδώ που τα λέμε. Στις ιστορικές συνθήκες που ζούμε η μια λέξη γεννιέται
από την άλλη και τούμπαλιν… σαν μια φυσική κατάληξη. Η μάζα των ανθρώπων
δυστυχώς και νομοτελειακά χάνεται στα μπάζα της… όπως και εγώ ανάμεσά τους. Λες
και αυτό το Π , να γίνηκε ο αριθμός Π που μαθαίναμε σχολείο στα μαθηματικά και
τώρα ως άλλη σταθερά, θεμελιώδης, άρρητα και υπερβατικά να μην τελειώνει ποτέ…
να μην τελειώνει ποτέ έτσι όπως ζούμε
πλέον τις ζωές μας μέσα σε εγωιστικούς μικρόκοσμους, φόβους και μισαλλοδοξίες.
Τι μας απομένει; Μας απομένει άνθρωπε
να καθρεπτιστούμε στα μπάζα του ο καθένας μας. Να δούμε ποιοι είμαστε, πως
είμαστε, τι πετάξαμε, τι γκρεμίσαμε… με τι απομείναμε. Να καθρεπτιστούμε με
τους πόνους μας και τις πληγές του εαυτού μας. Γιατί το να σε αποδεχτεί ο
όχλος, η μάζα… δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα, για να σε αποδεχτεί όμως ο
εαυτός σου χρειάζεσαι τα πάντα. Άνθρωπε μου, στοχάσου πως ευτυχία είναι να ζεις
στις καρδιές των ανθρώπων και όχι στα πορτοφόλια τους. Άνθρωπε θυμήσου πως οι μικρές, καθημερινές
σου ήττες είναι τα ρέστα σου για τις επόμενες νίκες σου, τις αυριανές. Άνθρωπε
να συλλογιέσαι να μην φοβάσαι τη δέσμευσή σου σε αυτό που σε φέρνει πιο κοντά
στην αλήθεια σου, ειδάλλως θα φυτοζωείς ανάμεσα σε ποιους θέλεις να μοιάσεις
και από ποιους να διαφέρεις. Άνθρωπε να μνημονεύεις ότι είσαι όχι ότι κατέχεις
, αλλά αυτό που δίνεις, καθώς το αδύνατο για να ορίσεις μπορείς μονάχα όταν
αγαπήσεις. Και αυτό είναι το πιο απελευθερωτικό δόσιμο.
Όσο για εμένα… είθε οι γενναίες μου
«πτώσεις» να είναι τα ελεύθερα χρόνια μου από εδώ και πέρα. Όσο για εμένα… είθε
να αναζητήσω τα χαμένα μου λόγια στον καιρό της ευθύνης. Στον καιρό του τώρα.
Και να μην ξεχνώ ποτέ ότι όταν έχω παραπάνω από όσα χρειάζομαι, δεν θα βρίσκω
ποτέ αυτά που χρειάζομαι ουσιαστικά στη ζωή μου, μα πάνω από όλα που και που να
καθρεπτίζομαι στα μπάζα μου, καθώς μέσα από το δίδαγμα του μέλλοντός μου είναι
το παρελθόν μου… η μνήμη μου δηλαδή. Τα συστατικά μου… από τι ήμουν φτιαγμένος.
Για αυτό λοιπόν πριν βιαστείς να «ανακαινίσεις» τη ζωή σου και να
«εγκαταλείψεις» τα μπάζα σου… δες ποιο κομμάτι του εαυτού σου αποχαιρετάς,
«πετάς» και με ποιον τρόπο. Και βέβαια καθρεπτίσου μέσα σε αυτά, είναι μια
ευλογημένη ευκαιρία… δεν είναι πεθαμένα μέρη της ζωής σου, πεταμένες σου πτυχές
, αλλά μια εν ζωή ευκαιρία συγγνώμης μιας συγχώρεσης που τελεσίδικα θα γεννήσει
το θαύμα που ο θάνατος μισεί….την αγάπη.
Σε ευχαριστώ γιε μου…
