Η ζωή είναι παντού..και εδώ και
εκεί. Με τις μνήμες της να εκπυρσοκροτούν. Αλλά εμείς συχνά ζούμε σε μια ζωή
ασφαλή με ανασφαλείς τρόπους. Και κάπως έτσι μας έρχονται κακά πράγματα στη ζωή
μας, κακές συγκυρίες…,αλλά δεν έρχονται πάντα για κακό...έρχονται ως υπενθύμιση
για τις επιλογές που κάναμε, για συναισθήματα που αιχμαλωτίσαμε, για αγγίγματα
που ήμασταν τσιγκούνηδες, για αλήθειες που φοβόμασταν να αντιμετωπίσουμε και να
υπερασπιστούμε....Άρα η τωρινή μας "αλήθεια" μήπως είναι να είναι ένα
ψέμα που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε?
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Κάνουμε μνημόσυνο στις μνήμες μας;
-«Ο Θεός να την συγχωρέσει…» και ανοίγαμε διάπλατα με σπουδή περίσσια τα στόματά μας …για να μπουκωθούμε τα κόλλυβα μια Μνήμης. «Ε...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Πάνε καιροί τώρα που είμαστε πλέον οι προεκτάσεις των σκιών μας. Πάνε χρόνια τώρα που είμαστε μια εξίσωση που ο ένας συμπληρώνει τους δα...
-
Όταν θέλω να έρθω αντιμέτωπος με τον εαυτό μου, όταν θέλω να λογαριαστώ με εμένα… πάντα προσφεύγω σε μια λευκή κόλλα χαρτί και αναμετριέμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου