Να χρησιμοποιείς τα λόγια σου με φροντίδα...

 

Να χρησιμοποιείς τα λόγια σου με φροντίδα, γιατί κάθε σου λέξη που έχεις πει, ακόμα κατοικεί μέσα στους ανθρώπους που την είπες. Όπως άλλωστε συμβαίνει και με εσένα. Θυμάσαι ως παιδί, λόγια, λέξεις που αισθάνεσαι ακόμα και σήμερα; Οι λέξεις αυτές δεν εξαφανίζονται επειδή ο ήχος τους έχει φύγει. Έχουν τοποθετηθεί μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου. Και ξαναγίνονται ήχος, φωνή όταν θα τις χρειαστείς, ακόμα και σε μια δύσκολη στιγμή. Οι λέξεις δεν είναι απλά μια μορφή επικοινωνίας μονάχα. Είναι κατασκευαστές, εργολάβοι, που χτίζουν μέσα σου ολόκληρους κόσμους, ολόκληρα σύμπαντα που έχουν επηρεάσει αρνητικά ή θετικά την αυτοπεποίθησή σου, την αντίληψή σου, ακόμα και την εμφάνισή σου, τον τρόπο που αποκαλύπτεσαι και παρουσιάζεσαι.

Στην αρχή μοιάζει όλο αυτό κάτι σαν τοίχος που σου ανοίγει όμως το παράθυρο από μέσα σου για τον έξω σου κόσμο. Το μυαλό σου, πόσο μάλλον η ψυχή σου, ακούει πάντα αυτά που λέγονται, όχι μόνο αυτά που λέγονται στους άλλους, αλλά και αυτά που λες εσύ στον ίδιο σου τον εαυτό. Λέξεις ήσυχες, λέξεις επαναλαμβανόμενες, λέξεις ήρεμες, λέξεις θυμωμένες, λέξεις. Λέξεις που κανείς άλλος δεν ακούει παρά μονάχα εσύ.

Λέξεις, φράσεις ομολογητικές και αδύναμες, όπως … ¨δεν είμαι αρκετός¨, ¨δεν μπορώ να το κάνω¨, ¨τίποτα καλό δεν μου συμβαίνει¨. Πρόσεχε λοιπόν μην αρχίζεις και χτίζεις τη ζωή σου γύρω από αυτές, γιατί μιλώντας αρνητικά για εσένα τον ίδιον, θα αισθάνεσαι ψυχοπλακωτικά, θα αισθάνεσαι βαρύς. Θα φοβάσαι, θα νιώθεις ότι πνίγεσαι. Θα αμφιβάλλεις και θα δειλιάζεις για κάθε σου βήμα, Για αυτό να μιλάς με πίστη στις λέξεις σου, στα λόγια σου και θα δεις σιγά-σιγά ότι θα αρχίζεις να ανθίζεις. Μίλα με κουράγιο και τότε θα αντιληφθείς ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει μέσα σου. Μίλα με υπομονή και θα δεις ότι θα ξαναβρείς τις αναπνοές σου. Θα αναπνέεις ξανά.

Μίλα με ευγένεια και θα αρχίζεις να θεραπεύεσαι μέσα σου, γιατί τότε πλέον οι λέξεις σου δεν θα ηχούν μόνο, αλλά θα δημιουργούν… καθώς έχουν μέσα τη δύναμη που τις δίνεις. Χρησιμοποίησέ τες με αγάπη και φροντίδα. Μην ξοδεύεις τη ζωή σου  σε αγγαρείες που δεν τελειώνουν. Τα ίδια προβλήματα θα βγουν ξανά σιγά-σιγά, απλά με άλλο σχήμα. Για αυτό αποδέξου ότι δεν μπορείς να χτίσεις κάτι που θα κρατήσει για πάντα, αλλά να μπορείς να δημιουργήσεις κάτι που θα αντέχει.

Άνθρωπε μην ζεις με την υποχρέωση της ανάγκης. Ανάγκη να αποδείξεις, ανάγκη να διαφέρεις, ανάγκη να εξηγήσεις, ανάγκη να αντισταθείς. Άνθρωπε τούτο να θυμάσαι… να προσεύχεσαι σε μια υπέροχη σιωπή που θα σε κάνει να πας παρακάτω στον ορίζοντά σου. Και τα ρήματα της καρδιάς σου να φροντίζεις μόνο  στον Ενεστώτα να ανθίζουν, γιατί έτσι θα σε κάνουν να ζεις σε έναν Διαρκή Μέλλοντα, καθώς ότι αγαπάς βαθιά και ανένταχτα δεν έχει χρόνο. Και σαν νιώσεις σαν ποτάμι καθάριο, τούτο να συλλογιέσαι… μην τροποποιείς, διορθώσεις την πορεία σου για να ικανοποιήσεις τις όχθες σου… απλά ρέε… γιατί το νερό που είσαι έχει μνήμη, την μνήμη της ψυχής σου…

Μην με αγαπάς για μια ζωή…..

 

 

Τρώω το λωτό για να ξεχάσω

πως σε λίγο θα σε χάσω

οι καρδιές το μόνο ενθύμιο

στου χρόνου τον δήμιο.

 

Πόσες φορές φωτίζεται το ναι

σε μιας αγάπης ρεφενέ;

Πόσα όνειρα χρειάζεται το όχι

στο δικό σου πρωτοβρόχι;

 

Μη με αγαπάς για μια ζωή

που οι λέξεις την προδίδουν

άσε μονάχα στη στιγμή

τις καρδιές να ελπίζουν.

 

Μέσα στη ψυχή μου

κρατώ την αντοχή μου

τι να σου πάρω

τι να σου δώσω

από εσένα ξεκινώ

μα που θα τελειώσω;

Μια ζωή βρίσκω μοναξιά

γεννιέμαι όπως το κύμα από κύμα

αγάπα με σαν στερνή μεταλαβιά

και όχι σαν μεθυσμένο βήμα.

Συναισθήματα ρετρό....

 

Μνήμες με χτυπούν

τον χρόνο αναζητούν

σε κολάζ από σκόρπιες λέξεις

το νόημά τους να μαντέψεις.

Σκλάβος στα όνειρα, μα ελεύθερός στα βήματα

μη διαβάσω άλλα ποιήματα,

γιατί ο φόβος, η μνήμη και η νύχτα

θα μου αρνηθούν την καληνύχτα.

Ψυχή με συναισθήματα ρετρό

μπες στου χρόνου το μετρό

πέρνα και πάρε τις στιγμές μου

μαζί με τις ρωγμές μου.

Γεμίζω ορθογραφίες τον εαυτό μου

με το άλλο μισό εγώ μου

σαν ζωή επί πιστώσει

που προσπαθεί να τη γλυτώσει.

Παίζω τις ήττες σε μια ζαριά

της ζωής μου οι αφορμές

να τις χάσω για λίγο ξανά

νοιώθοντας ότι με θες.

Γιατί στο φινάλε, το μεγαλύτερο ταξίδι είναι να γυρίσεις πίσω σε εσένα...

Υπάρχουν αναμνήσεις, σαν μεγαλώνουμε, που δεν τολμάς να τις σχολιάσεις, να ακουμπήσεις πάνω τους τις σκέψεις σου… Γιατί; Σε γερνούν, σε μεγαλώνουν ή σε κάνουν ανήμπορο;

 Υπάρχουν φορές, σαν μεγαλώνουμε, που προσεύχεσαι όχι γιατί γνωρίζεις τις απαντήσεις σου, αλλά γιατί θέλεις να απαγκιάσεις κάπου τις ερωτήσεις σου και τις σιωπές τους.

Υπάρχουν φορές, σαν μεγαλώνουμε, που συνειδητοποιείς πως η ουσία της ζωής λαμβάνει σάρκα και οστά όταν σταματά ή αποτυγχάνει ο υπολογισμός της.

Υπάρχουν φορές, που κάποτε αναχωρούσαμε για κάτι που υποτίθεται θα άλλαζε, θα «έσωζε» τις ζωές μας, μα που στο τέλος το χάσαμε και προσπαθούμε να επιστρέψουμε με λυσσασμένη λαχτάρα πάλι στην αφετηρία μας.

Υπάρχουν φορές που  αυτές οι ήσυχες νίκες μας, που σπάνια γιορτάζουμε, μοιάζουν με την ίδια μας την επιβίωση απέναντι στις ηχηρές ήττες μας.

Υπάρχουν στις ζωές μας βλέμματα, που δε σε «διαβάζουν» με ιδιοτέλεια, απλά σε βρίσκουν… βρίσκουν το φως και τη σκιά σου.

Μα πάντα ο χρόνος σιγοτραγουδά στο τέλος τον αιώνιο σκοπό του, τη μνήμη του. Τη μνήμη σαν μια μορφή προσευχής, έτοιμη να σου φανερώσει την ψυχική σου αυθεντικότητα. Γιατί στο φινάλε, το μεγαλύτερο ταξίδι είναι να γυρίσεις πίσω σε εσένα. Σε μια ψάθα για να ξεκουράσεις τις αντοχές σου και σε μια τσάντα για να κουβαλήσεις τις πληγές σου… τις πηγές σου δηλαδή. Προσδοκώντας ένα κύμα να σε πάρει και να σε αφήσει πάλι σε εσένα, αλλά αυτή τη φορά ….αναγεννημένο… να σε αφήσει ως το παιδί που ήσουν κάποτε. Γιατί σε αυτήν την άχραντη διάρκεια που θα δωρίσει η θάλασσα στη μνήμη σου, θα συναντήσεις το φως και την ευγνωμοσύνη στο διάβα της ζωής σου.