Ποιοί όμως μιλάμε για ζωή?

      Δεν απευθύνομαι σε εσάς, αλλά στη δύναμη που έχετε να μου εναντιώνεστε.Ειδάλλως στα νανουρίσματα της Ιστορίας οι ώρες θα κυλούν αδιάντροπες, οι εφιάλτες θα καθοδηγούν τις δειλές ψυχές, θα εμπορευόμαστε συνειδήσεις μεταμοσχεύσεων….. και οι ζωές?....Οι ζωές μας δεν θα μας αφορούν.Οι ίδιοι θα έχουμε από καιρό ταφεί.Το πάθος, μάς χρειάζεται.Αλλιώς είμαστε νεκροί. Το λάθος δεν είναι αμάρτημα.Αρκεί να μην κάνεις το ίδιο.Αλλιώς σιγά σιγά θα μπαίνουμε στο οστεοφυλάκιο των ονείρων μας.Χάσαμε την πολυτέλεια της ανευθυνότητας, την απερισκεψία, την ελευθερία, πράγματα που είχαμε μικροί και που κατεξοχήν είναι ζωηφόρα και είναι αυτά τα καρικεύματα που νοστιμίζουν τη ζωή μας...Εγώ τούτο ξέρω: η υπομονή είναι όμορφη και το ομορφότερο πράγμα στη ζωή είναι εκείνο που καθένας αγαπά. Ποιοί όμως μιλάμε για ζωή , όταν δεν έχουμε σκίσει τις σάρκες μας για να πετύχουμε ένα σκοπό?