Ο
χρόνος, μάς μπερδεύει, μας παραμορφώνει, μας πολλαπλασιάζει, μας τρομάζει μέχρι
να βρούμε την έξοδο.Άρα μην ψάχνεις ελεύθερο χρόνο.Να βρίσκεις στιγμές να
νιώθεις εσύ ελεύθερος και ο χρόνος θα απελευθερωθεί από μόνος του.Ο χρόνος
είναι ο άγνωστος Χ. Μην προσπαθήσεις να τον γνωρίσεις καλύτερα.Γνώρισε κανέναν
άνθρωπο.Κανέναν φίλο.Γνώρισε την ψυχή σου...Εμείς όμως ως επί το πλείστον μέσα
στον χρόνο κινούμαστε σαν έγχρωμες απουσίες ζωής.Υποψιάζομαι λοιπόν πως το πιο
ωραίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε πιο καθημερινοί, να
συναντάμε ανθρώπους που να αντέχουν στην οξείδωση, στη φθορά και να τους
αγαπάμε για τα ελαττώματά τους.Πρέπει να καταλάβουμε πως οι άνθρωποι δεν έχουν
απόσταση, απλώς απέχουν οι ρυθμοί στους....Το τέλειο υπάρχει στις ατέλειες των
ανθρώπων που αγαπάμε.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Λαβωμένο ψυχάρι...
Τούτο το απόγευμα είχα μια απροσδόκητη επίσκεψη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας...ένα "λαβωμένο ψυχάρι"...σαν επισκέπτης μιας σιωπής ...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Και έρχονται κάτι θύμησες όταν κοντοφτάνεις στο αγαπημένο σου Φανάρι Καρδίτσας, θύμησες παιδικές, ξέγνοιαστες, γλυκές σαν πετιμέζι...ή μάλλ...
-
Άδεια η θέση, καθώς προσπαθείς να ράψεις τους χρόνους σου-που το ρολόγι σου δείχνει-, με στρίφωμα ανυπομονησίας σε μια βαλίτσα με το ονομα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου