Α-λήθη...

   Σαν παιδί εκπυρσοκρότησα , σαν ενήλικας πυρπολήθηκα.Γερνά η ζωή μετρώντας ανύπαρκτα στοιχήματα.Συνειδητοποιώ πως οι επιλογές μας , είμαστε εμείς.Μια ασυλία σκέψεων και συναισθημάτων από εμάς για τους γύρω μας.Ο καθρέφτης μας , το μέτρο της ευαισθησίας μας , δεν είμαστε εμείς, αλλά οι διπλανοί μας, οι γύρω μας.Με αυτούς πρέπει να ταξιδέψουμε, με αυτούς και να ξοδευτούμε.Και έτσι πάντα θα βρίσκουμε το κουράγιο να ξεκινάμε και να πέφτουμε , να ματώνουμε και να ξεκινάμε πάλι.Έστω και με τους ίδιους ανθρώπους.Περνώντας μέσα από πόλεμο.Να φαγωθούν οι σάρκες μας , να λερωθούμε , να καθαρίσουμε, να σβήσουμε, να γράψουμε, να χτυπηθούμε και ύστερα ως επιζώντες να ξαναρχίσουμε από την αρχή...Τελικά το πιο καθάριο συναίσθημα είναι η αλήθεια...Α-λήθη...δηλαδή ενάντια στην λήθη των κακών επιλογών μας.