Η αλήθεια είναι όπως ένα σύννεφο.
Μπορείς να το περιγράψεις ακριβώς όπως είναι? Μπορεί να παραμείνει ίδιο στο
πέρασμα του χρόνου? Το ταξίδι του που θα οδηγήσει? Στην αποκάλυψη του ήλιου ή
στην αγκαλιά μιας βροχής? Το σύννεφο αλλάζει και αλλάζει και ο τρόπος που
αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια...η οποία φαίνεται
, αλλά δεν πιάνεται....όπως ένα σύννεφο....
Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2020
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Λαβωμένο ψυχάρι...
Τούτο το απόγευμα είχα μια απροσδόκητη επίσκεψη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας...ένα "λαβωμένο ψυχάρι"...σαν επισκέπτης μιας σιωπής ...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Και έρχονται κάτι θύμησες όταν κοντοφτάνεις στο αγαπημένο σου Φανάρι Καρδίτσας, θύμησες παιδικές, ξέγνοιαστες, γλυκές σαν πετιμέζι...ή μάλλ...
-
Άδεια η θέση, καθώς προσπαθείς να ράψεις τους χρόνους σου-που το ρολόγι σου δείχνει-, με στρίφωμα ανυπομονησίας σε μια βαλίτσα με το ονομα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου