την καρδιά βρίσκω σε μιαν άκρη
βλέπω αόρατες μεμβράνες
στου ψέματος τις πλάνες.
Σε μαρκαρισμένες συνειδήσεις
στου χρόνου τις ειδήσεις
οι θρονιασμένες μας ψυχές
πεινούν για απρόσιτες στιγμές.
Στης καρδιάς σου τη λακούβα
τη σκέψη της τραγούδα
και στις δικές μου απαντήσεις
έλα μετά να χτίσεις.
Ζούμε και πεθαίνουμε
σε ένα σπασμό μιας μνήμης
και ύστερα μαθαίνουμε
τα μυστικά της λίμνης.
Κάτσε, θα σε κεράσω το βλέμμα μου
σαν το πιο λαμπρό στέμμα μου,
αφού η αλήθεια κουρνιάζει στις ρυτίδες
μα εσύ πες μου τις είδες?
Κάτσε, θα σε κεράσω το βλέμμα μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου