Γιατί εκτίουμε τα χρόνια που ζούμε ως ποινή και όχι ως ευλογία;

 

      Όσο και εάν αφήσουμε τις πόρτες μας σκουριασμένες καθώς δεν αφήσαμε από δειλία η φόβο να περάσει κάποιος.....όσο και εάν το σπίτι μέσα μας με τα ερειπωμένα δωμάτια το έχουμε εγκαταλείψει από πληγές που δεν τις αγκαλιάσαμε, δεν τις αγαπήσαμε...όσο και εάν αφήσαμε τους κακούς εγωισμούς να τραφούν από τις ώρες μας, τους μήνες μας ,τα χρόνια μας....εκεί πριν εκτίσουμε τα χρόνια που ζούμε ως ποινή και όχι ως ευλογία....η Φύση έρχεται ως "σεσημασμένος" χρόνος να σε πολιορκήσει με το πράσινο μιας ενσυναίσθησης τέτοιας που σου υπενθυμίζει ότι η νομοτέλεια της ζωής πάντα στο τέλος θα νικά εφόσον αυτή μέσα της κυοφορεί την συγχωρητική αγάπη....φίλε μου όταν κουράζεσαι απλά ξεκουράσου ...μην τα παρατάς.....