Λαβωμένο ψυχάρι...

Τούτο το απόγευμα είχα μια απροσδόκητη επίσκεψη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας...ένα "λαβωμένο ψυχάρι"...σαν επισκέπτης μιας σιωπής που "πνίγεται" από τη σιωπή του...σαν απολογισμός της ζωής όχι μόνο στις υποχρεώσεις μα και στα δικαιώματα, σαν δύναμη που βρίσκεται όχι μόνο στην αντοχή αλλά και στην προσδοκία, σαν μια άτακτη, ατακτοποίητη πληγωμένη ελευθερία....σαν τις ψυχές μας που ζητάνε αυθεντικότητα από τους ανθρώπους και όχι την τελειότητά τους, σαν τις ψυχές μας που οι φόβοι τους κρύβονται ανάμεσα στα κενά των λέξεων που δεν έχουν ειπωθεί ακόμα, σαν τις ψυχές που κλαδεύουν τις γραφές τους για να ανθίσουν ξανά, σαν τις ψυχές που οι αλήθειες τους τελειώνουν με τις αρπαγές των ψεμάτων τους, σαν τις ψυχές που τα ίχνη τους που προσπαθούν να τα βρουν έξω τους είναι ήδη μέσα τους......

Τούτο το απόγευμα είχα μια απροσδόκητη επίσκεψη....την λαβωμένη μου ψυχή που με έκανε να αναρωτηθώ όχι πόσο είναι ο χρόνος για να σωθώ, αλλά ποιος είναι εκείνος ο χρόνος που θα με σώσει....και τότε κοίταξα μέσα μου....σε ευχαριστώ Θεέ μου ...