Θα
ήθελα να είμαι ένα μήνυμα σε ένα άδειο μπουκάλι ρετσίνας Μαλαματίνα. Να λέει
πως η αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη.Να είναι η μοναδική βεβαιότητα της ύπαρξης.Θα
ήθελα να ζητήσω ένα όνειρο που θα έχει μέρες να μεγαλώνουν, διαθέσεις να
αλλάζουν, μελαγχολίες να χάνονται και ευτυχισμένες στιγμές να πληθαίνουν...Στα
όρια της αγάπης και του πόνου, ο θάνατος δεν είναι το τέλος.Κοίταξε να
κερδίσεις την ύπαρξή σου από την αγάπη και τον έρωτα....
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Λαβωμένο ψυχάρι...
Τούτο το απόγευμα είχα μια απροσδόκητη επίσκεψη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας...ένα "λαβωμένο ψυχάρι"...σαν επισκέπτης μιας σιωπής ...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Και έρχονται κάτι θύμησες όταν κοντοφτάνεις στο αγαπημένο σου Φανάρι Καρδίτσας, θύμησες παιδικές, ξέγνοιαστες, γλυκές σαν πετιμέζι...ή μάλλ...
-
Άδεια η θέση, καθώς προσπαθείς να ράψεις τους χρόνους σου-που το ρολόγι σου δείχνει-, με στρίφωμα ανυπομονησίας σε μια βαλίτσα με το ονομα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου