Θα
ήθελα να είμαι ένα μήνυμα σε ένα άδειο μπουκάλι ρετσίνας Μαλαματίνα. Να λέει
πως η αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη.Να είναι η μοναδική βεβαιότητα της ύπαρξης.Θα
ήθελα να ζητήσω ένα όνειρο που θα έχει μέρες να μεγαλώνουν, διαθέσεις να
αλλάζουν, μελαγχολίες να χάνονται και ευτυχισμένες στιγμές να πληθαίνουν...Στα
όρια της αγάπης και του πόνου, ο θάνατος δεν είναι το τέλος.Κοίταξε να
κερδίσεις την ύπαρξή σου από την αγάπη και τον έρωτα....
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Κάνουμε μνημόσυνο στις μνήμες μας;
-«Ο Θεός να την συγχωρέσει…» και ανοίγαμε διάπλατα με σπουδή περίσσια τα στόματά μας …για να μπουκωθούμε τα κόλλυβα μια Μνήμης. «Ε...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Πάνε καιροί τώρα που είμαστε πλέον οι προεκτάσεις των σκιών μας. Πάνε χρόνια τώρα που είμαστε μια εξίσωση που ο ένας συμπληρώνει τους δα...
-
Όταν θέλω να έρθω αντιμέτωπος με τον εαυτό μου, όταν θέλω να λογαριαστώ με εμένα… πάντα προσφεύγω σε μια λευκή κόλλα χαρτί και αναμετριέμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου