Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου σε μια πραγματικότητα τυπικά
γνωστή, αλλά ουσιαστικά άγνωστη, με φιμωμένα συνθήματα, που έχει όμως και ήχους
και χρώματα και συναισθήματα για την ομορφιά και την αλήθεια.Έτσι που να
μαθαίνει κανείς τον κόσμο...Κάποιες φορές με πιάνει μια τρομερή επιθυμία να
μιλήσω στους άλλους λέγοντας: μην παλιώνετε.Μην παλιώνετε τις σκέψεις σας, το
βλέμμα σας, τα όνειρά σας.Άμα θυμάσαι δεν παλιώνεις….Δεν έχω τίποτα να πω. Να
μιλήσω θέλω...Να ζήσεις, να εκτεθείς. Και να θυμάσαι, η ιστορία που γράφεις θα
αξίζει μόνο αν δικαιώνεις έναν τίτλο: να νιώθεις πάντα παιδί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου