Ξέρεις να γκρεμίζεις τα αγκρέμιστα?

   Ξέρεις με τη φωτιά ενός χαμόγελου να ανάβεις το τσιγάρο μπροστά στο χαμό ? Να παίρνεις τζούρες και να βγάζεις καπνούς ινδιάνικους, γεμάτους σήματα και νοήματα? Ξέρεις πως πίσω από τους χρόνους κατρακυλάνε τα κεφάλια μας και οι χρόνοι καίνε και γίνονται στάχτη? Ξέρεις να γκρεμίζεις τα αγκρέμιστα? Ξέρεις να ακουμπάς το ολόγιομο φεγγάρι πάνω από το σκοτάδι? Ξέρεις ότι το σήμερα για το αύριο οδεύει , μα το αύριο γκρεμίζει το σήμερα? Ξέρεις να κουβαλάς τον αγώνα μέσα στο κεφάλι σου? Ξεράδια! Ξέρεις άραγε όλα αυτά να τα αποδεικνύεις βιωματικά, καθημερινά, αέναα?....Αλλά ξέρουμε πως να τρώμε τις λέξεις που πασκίζουν να μπήξουν στην καρδιά μας κενά νοήματα. Ξέρουμε να υπνωτιζόμαστε με καταναλωτικά αγαθά και να αραδιάζουμε τους εαυτούς μας σαν πεινασμένους. Ξέρουμε να αποκαλούμε αυτόν που ανοίγει την καρδιά του σε εμάς ανισόρροπο. Και όμως δεν πέφτει καμιά φάπα στην πίστη μας.....Μην παγιδεύεσαι ....Συνέχισε να ζεις με τα μάτια πέρα από ορίζοντες σε ορίζοντες και να είσαι το κύμα της χέρσας γης που περπατάς. Κοίτα με! Έχω την ανάγκη να με κοιτάξεις , μπας και δεις στα μάτια μου τον εαυτό σου .Και εγώ το ίδιο σε σένα .Μην απογοητεύεσαι. Εκείνους που φεύγουν από τη ζωή σου γιατί επέλεξαν διαφορετικά ,πίσω μην καλείς. Μην μοιρολογάς με το κλάμα σου. Κάποιος που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα, διψά. Μπορείς να τον ξεδιψάσεις. Διαφορετικά οι σκιές θα μεγαλώνουν με το σώμα σου, που θα γέρνει περισσότερο , τα χρώματα θα σβήνουν, και εκείνα τα πουλιά , τα πνευματικά σου πουλιά που χανόντουσαν στους ορίζοντες των παιδικών σου χρόνων αναζητώντας γη για να καρποφορήσουν οι ανησυχίες σου και οι προσδοκίες σου, θα πεθάνουν από τις θλίψεις σου στην κιβωτό της μοναξιάς σου και της ανημπόριας  σου. Άσε με να χωρέσω στα μάτια σου και ύστερα κλάψε με , ταξίδεψε με σαν μονάκριβο δάκρυ για να ξεδιψάσω στο στόμα σου την άγονη ζωή σου.