Στρέψε το βλέμμα σου στο ανοιχτό παρελθόν σου...

  Στρέψε το βλέμμα σου στο ανοιχτό παρελθόν σου. Αυτό είναι το παροντικό μέλλον σου. Αν δεν λογαριαστείς μαζί του, θα φτάσει ο απρόσμενος χρόνος να αναμετρηθεί αυτός με σένα. Αν αρχίσεις να φοβάσαι, να ξέρεις ότι γεννάς αναφορές. Αναφορές στα ληγμένα όνειρά σου, σε αναποτελείωτους καημούς, σε ασήμαντους φόβους, σε προσδοκώμενους εγωισμούς, σε διεξοδικά αδιέξοδα. Και μετά τι? Θα τα κουβαλάς όλα αυτά πάνω στο ξεραμένο αίμα σου? Αυτό που έδωσες για να θυμάσαι τις πληγές σου? Και μετά τι? Θα αναγκάζεσαι να παρατηρείς αυτά που συνήθως προσπερνάς. Και μετά τι? Θα ξεχνάς για να θυμάσαι....Μια φορά και έναν καιρό κι όχι στα παραμύθια, όλες μας οι αισθήσεις ήταν εναρμονισμένες με το σώμα μας , με τον χρόνο των συναισθημάτων μας. Μόνο που η εποχή μας δεν συγχωρεί το ¨δεν σε είδα, δεν σε άκουσα, δεν σε άγγιξα, δεν σε γεύτηκα...¨Δεν συγχωρεί ο καιρός μας τους εαυτούς μας να αργοκυλάμε σε πράξεις μας ανήμπορες, σε λόγια ανείπωτα, σε στραγγισμένα συναισθήματα. Ξέρεις ο χρόνος που περνά μπορεί και να μην είναι στην ώρα του όταν εσύ το θελήσεις. Γιατί συνεχίζουμε λοιπόν να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο, αφού ξέρουμε ότι ο τοίχος θα επιστρέψει το χτύπημα ακόμα σκληρότερα? Διότι υποφέρουμε σύμφωνα με το πώς σκεφτόμαστε....Η ζωή που μας δόθηκε σαν ένα φως, σαν ένα κεράκι για να δούμε τις αχνές σκιές του εαυτού μας, περιμένει να την καθοδηγήσεις. Να την αξιωθείς. Στην σιγή και στην γαλήνη της ψυχής σου και όχι στο νου μόνο, άκουσε και κατανόησε τα πάντα. Και μετά τι? Μετά θα καταλάβεις ότι η πόρτα που είχες μπροστά σου ως αδιέξοδο , είναι ξεκλείδωτη. Άνοιξε την και δες αυτά που σε εμπόδιζαν με το καινούργιο σου αίμα και όχι με το ξεραμένο.....