Για την ώρα κάθε κακό έχει και το
καλό του. Καλοί και κακοί , γνωστοί και άγνωστοι κινδυνεύουν να κληροδοτήσουν
το τίποτα ή το σχεδόν τίποτα στις γενιές που θα ακολουθήσουν. Πικρές σκέψεις,
πικρές γεύσεις...Τίποτα δεν είναι σίγουρο, όλα παίζονται. Για την ώρα εμείς
στον χρόνο μας , στον μικρό, ακόμη αγαπούμε και φυλάγουμε το παλιό μέσα στην
ψυχή μας. Αν και δεν διδασκόμαστε , ούτε εμπνεόμαστε από αυτό όσο θα
έπρεπε....Άραγε τα όρια υποδηλώνουν την πορεία μας στο χρόνο και στο χώρο? Τα
όρια είναι πάντοτε σχετικά και μυστήρια. Άλλοτε αίρονται και άλλοτε
εδραιώνονται ανάλογα με το σύστημα αναφοράς. Η προσπάθειά μας να τα πλησιάσουμε
ενέχει ποιοτικές αξίες. Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια για να τα φτάσεις. Όταν
έχεις όμως να κάνεις με ένα πάθος προχωράς και όπου σε βγάλει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Κάνουμε μνημόσυνο στις μνήμες μας;
-«Ο Θεός να την συγχωρέσει…» και ανοίγαμε διάπλατα με σπουδή περίσσια τα στόματά μας …για να μπουκωθούμε τα κόλλυβα μια Μνήμης. «Ε...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Πάνε καιροί τώρα που είμαστε πλέον οι προεκτάσεις των σκιών μας. Πάνε χρόνια τώρα που είμαστε μια εξίσωση που ο ένας συμπληρώνει τους δα...
-
Όταν θέλω να έρθω αντιμέτωπος με τον εαυτό μου, όταν θέλω να λογαριαστώ με εμένα… πάντα προσφεύγω σε μια λευκή κόλλα χαρτί και αναμετριέμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου