Για την ώρα κάθε κακό έχει και το
καλό του. Καλοί και κακοί , γνωστοί και άγνωστοι κινδυνεύουν να κληροδοτήσουν
το τίποτα ή το σχεδόν τίποτα στις γενιές που θα ακολουθήσουν. Πικρές σκέψεις,
πικρές γεύσεις...Τίποτα δεν είναι σίγουρο, όλα παίζονται. Για την ώρα εμείς
στον χρόνο μας , στον μικρό, ακόμη αγαπούμε και φυλάγουμε το παλιό μέσα στην
ψυχή μας. Αν και δεν διδασκόμαστε , ούτε εμπνεόμαστε από αυτό όσο θα
έπρεπε....Άραγε τα όρια υποδηλώνουν την πορεία μας στο χρόνο και στο χώρο? Τα
όρια είναι πάντοτε σχετικά και μυστήρια. Άλλοτε αίρονται και άλλοτε
εδραιώνονται ανάλογα με το σύστημα αναφοράς. Η προσπάθειά μας να τα πλησιάσουμε
ενέχει ποιοτικές αξίες. Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια για να τα φτάσεις. Όταν
έχεις όμως να κάνεις με ένα πάθος προχωράς και όπου σε βγάλει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Λαβωμένο ψυχάρι...
Τούτο το απόγευμα είχα μια απροσδόκητη επίσκεψη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας...ένα "λαβωμένο ψυχάρι"...σαν επισκέπτης μιας σιωπής ...
-
Οδός Απολογισμού. Νούμερο 64. Όσα τα χρόνια μου. Σιγά-σιγά τα πόδια μου δεν με βαστάνε. Εδώ θα γείρω, εδώ θα κάτσω. Εδώ σε αυτήν ...
-
Και έρχονται κάτι θύμησες όταν κοντοφτάνεις στο αγαπημένο σου Φανάρι Καρδίτσας, θύμησες παιδικές, ξέγνοιαστες, γλυκές σαν πετιμέζι...ή μάλλ...
-
Άδεια η θέση, καθώς προσπαθείς να ράψεις τους χρόνους σου-που το ρολόγι σου δείχνει-, με στρίφωμα ανυπομονησίας σε μια βαλίτσα με το ονομα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου