Νοσταλγικά βλέμματα, σαν απραγματοποίητα βεγγαλικά...

    Υπάρχουν μνήμες στον καθένα μας, που μέσα τους κρατούν ένα συγκεκριμένο άρωμα, μια χαρακτηριστική μυρωδιά ή ακόμα και ένα άγγιγμα. Και τότε είναι που συνειδητοποιώ πως μέσα μου αναδιπλώνεται ένας άλλος κόσμος. Ο κόσμος των παιδικών μου χρόνων. Μέσα από αυτές τις μνήμες, μου εμφανίζονται κατά καιρούς παρα-δέιγματα, που σαν επέλαση μιας υπόσχεσης, με ανασηκώνουν από τους ώμους μου και μου δίνουν την δύναμη τους και το κουράγιο τους....Μερικές φορές οι λέξεις δεν επαρκούν για την αλήθεια αυτών των αναμνήσεων μου. Σε αυτές δεν υπάρχει κανένας χρόνος που να μετρά. Παρά μονάχα ένα παραμύθι από το στόμα της γιαγιάς, ένα άγγιγμα στην πλάτη από τα στρογγυλεμένα δάχτυλα του παππού, ένα μπαλκόνι γεμάτο βασιλικούς , όπου εκεί με την παρέα τους, καθόμουν κατάχαμα και χανόμουν στις ιστορίες τους. Παρατηρούσα τις ζάρες τους, που σαν αιώνια κύματα έμοιαζαν και έδειχναν τα σημάδια και τις δυσκολίες των ζωών τους. Μα τα μάτια τους, αυτά τους τα μάτια, σαν νοσταλγικά βλέμματα, σαν απραγματοποίητα βεγγαλικά, ήταν εκεί γεμάτα κατανόηση-ακόμα και εάν διαφωνούσαν-γρατσουνισμένα από τα γέλια μου, χαραγμένα από το κλάμα μου, έτοιμα να σου δώσουν το φως τους. Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων κάποτε είχε πει : ¨...η κόρη του ματιού είναι το πιο σκούρο σημείο του ανθρώπου, από εκεί διάλεξε να μπαινοβγαίνει το φως...¨..Αυτό ήταν το βλέμμα τους για εμένα...Φως. Νομίζω ότι δεν πρόλαβα-ποτέ σου δεν προλαβαίνεις-να τους δείξω την αγάπη που τους έχω. Μα στο κάτω- κάτω της γραφής η αγάπη δεν είναι η περιγραφή της. Παππού Γιώργο, γιαγιά Σταυρούλα και σήμερα θα μυρίσω τους βασιλικούς για εσάς και θα σας περιμένω σε εκείνο το μπαλκονάκι για να πούμε ο καθένας τις ιστορίες του.....