...όλοι μας κρύβουμε έναν
εξόριστο που είναι αλλεργικός στην προθεσμίες που του επιβάλουμε εμείς οι
ίδιοι, όλοι μας κάποτε είχαμε ευχές για πέταμα, που τώρα
αναζητούμε....συλλογίσου τη σιωπή σου λοιπόν, και εάν γκρεμίζεται ο χρόνος σου
κάποιες φορές άνθισε από τα ερείπία του, άσε το όχι σου να γίνει μια στιγμή του
ναι σου και ξεπέρασε την ακαταστασία των φοβισμένων λέξεων σου, γιατί τελικά
όλα τερματίζουν χωρίς να τελειώνουν και
όλα αρχίζουν χωρίς να ξεκινούν...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Η αισιοδοξία μιας αλήθειας...
Οι λάτρεις των βιβλίων μιας δυστοπικής πραγματικότητας, μπορούν πλέον δυστυχώς αντί να αναγνώσουν αυτά τα βιβλία, μπορούν να «διαβάζουν» μ...

-
Κι όμως στις ζωές μας, πολλές φορές τα μικρά που μας «τυχαίνουν» έχουν το μεγαλύτερο βάθος από τα μεγάλα που προσδοκούμε. Κι όμως όταν α...
-
Απόψε Χριστέ μου, έχω ανάγκη να ξαποστάσω στου σύμπαντος τα πεζούλια. Απόψε Χριστέ μου, μάθε μου, πώς είναι να χαρίζεσαι; Γιατί η μνήμη ...
-
Μια φορά και κανέναν καιρό, δηλαδή στις μέρες μας, ζούσε ένα αλογάκι, όμορφο, αδάμαστο, ανένταχτο σε χαλινάρια και σαμάρια. Έτρεχε στους λόγ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου