Οπότε απόψε ρουφώ ουρανό...

  Σε αυτήν την ακροθαλασσιά του νου που είμαι, θέλω να κάνω το τσιγάρο της θύμησης και της μπόρεσης. Σαν τελευταία πεθυμιά ενός κατάδικου...στα όνειρά του. Βγάζω το σπιρτόκουτο και ακουμπώ το σπίρτο στο φως του άστρου. Ανάβει σαν πυροτέχνημα. Και γρήγορα -γρήγορα πριν σβήσει το φέρνω στο τσιγάρο και φουμάρω με γεύση καπνού ουρανού...άλλωστε ουσιαστική ανατροπή είναι οι επιλογές μας. Οπότε απόψε  ρουφώ ουρανό. Καπνός αστρικός, ανέγγιχτος, μυστηριακός και μπαίνουν στα ρουθούνια μου τα ταξίδια των άστρων λίγο πριν πεθάνουν με το τελευταίο τους φως. Τα πνευμόνια μου γεμίζουν από συγκρούσεις  κομητών. Βλέποντας τούτα τα μοναχικά άστρα παντρεύω το παρελθόν του χρόνου τους που χρειάζεται για να  έρθει στη γη το φως τους  με το παρόν της καύτρας του τσιγάρου και καίω τα τελευταία τους μυστικά μέσα μου. Ούτως ή άλλως τα όρια έχουν την τάση να υποχωρούν. Αυτό κάνω τούτο βράδυ. Ούτως ή άλλως για να διακρίνω το φως και την δύναμη των δικών μου άστρων , πρέπει να κοιτάξω ερευνητικά  μέσα στο σκοτάδι…