...ο θάνατος δεν είναι το τέλος του δρόμου, απλά είναι το τέλος ενός δρόμου...

...και κάπως έτσι ο χρόνος γλιστράει και σε " κοροϊδεύει" ...με ένα Χ που χάνεις, με ένα Ρ που ρωτάς, με ένα Ο που ονειρεύεσαι, με ένα Ν που νοιάζεσαι, με ένα Ο που ορφανεύεις και με ένα Σ που σιγάς .... η ψυχή δεν είναι για να βγαίνει, είναι για να εξυψώνεται...κάπως έτσι σχηματίστηκε ο ΧΡΟΝΟΣ μέσα μου βλέποντας αυτή την οικογένεια σήμερα...φίλε μου να αγαπάς χωρίς προσδοκία και προϋποθέσεις γιατί έτσι μόνο ο θάνατος δεν είναι το τέλος του δρόμου, απλά είναι το τέλος ενός δρόμου...σε τούτη τη ζωή να αγαπάς τους ανθρώπους σου όχι γιατί φύγανε, αλλά για αυτά που έκαναν όσο ζούσανε...(αφιερωμένο στον κύριο Κώστα...)