Πιο λίγο...

 

Στις κενές μου μέρες

στων ματιών τις λέρες

να σβήσω μια αλήθεια θέλω

με της μνήμης το πινέλο.

 

Μα τη δύναμη δεν την κατέχω

έμαθα από αυτήν να απέχω

πουθενά πλέον δεν ταιριάζω

μόνο ψέματα μοιράζω.

 

Πιο λίγο κρατά αυτό που θέλω

στης θύμησης το κάψιμο θα υποφέρω

σε άδειο τενεκέ και με τρύπια απόχη

ψάχνω το ναι , μα πιάνω το όχι.

 

Απόψε έξω θα βγω

με το βλέμμα διάφανο

στη μοναξιά να μη δοθώ

με το εγώ το χάρτινο.

 

Πάντα έξω από όλα, στο πίσω μέρος της ψυχής

μυρίζει πλέον η ώρα, μιας ανοιξιάτικης βροχής.

Σκέφτομαι σαν ποιητής, των αισθημάτων ποιητής

σκέψεις να γραφτούν, λίγο πριν κρυφτούν.

 

Πιο λίγο κρατά αυτό που θέλω

στης θύμησης το κάψιμο θα υποφέρω

σε άδειο τενεκέ και με τρύπια απόχη

ψάχνω το ναι μα πιάνω το όχι.