Μια ανάμνηση είναι κάτι που έχεις ή που έχασες;

 

Μια ανάμνηση είναι κάτι που έχεις ή που έχασες; Με έπιασαν πάλι τα υπαρξιακά μου, βραδιάτικα. Ή μήπως η ερώτησή  μου τούτη ξεπηδά σαν ένας θρόμβος μιας φλέβας αγωνίας και άγχους και ψάχνει να ξεμπουκώσει το μποτιλιάρισμα  των φόβων μου και των ανασφαλειών μου και πετώντας το «αίμα» της θα μου δώσει την κατάλληλη «πίεση» για να ζήσω; Ούτε υπέρμετρη με όλα αυτά που μας κατακλύζουν, αλλά ούτε και λιγότερη, ειδάλλως θα συνεχίζει να ζει σε ένα κώμα ήσυχης συγκατάβασης, μέχρι να την μορφοποιήσουν σε ένα κόμμα στίξης που δεν χωρά καμία τελεία, ένα τέλος, μια ολοκλήρωση, ή σε ένα κόμμα με «πιστούς» και πειθήνιους καταναλωτές πνεύματος και σώματος για το από εδώ και πέρα τους.

Ξέρεις γιατί δεν κλείνουμε την τηλεόραση; Αυτό το μέσο επιβολής ψέματος που νομιμοποιεί ως κανονικότητα την ανηθικότητα; Γιατί τότε θα δούμε τα βλέμματά μας να πέφτουν πάνω στα ερείπια της πραγματικότητάς μας. Θα αναρωτηθούμε γιατί οποιαδήποτε στατιστική που δημοσιοποιείται ως η μόνη αυθεντία της πραγματικότητας… αφήνει πάντα από έξω τη ψυχική μας πραγματικότητα. Την πιο σημαντική. Σε αυτό λοιπόν το πυκνό επείγον παρόν που ζούμε ας αναρωτηθούμε ΑΝΘΡΩΠΕ, πόσο στα αλήθεια σήμερα ανταμώνουμε; Μήπως ζούμε ως ιστορικό σύμπτωμα ή μήπως επειδή η ζωή μας δεν αναζητά άλλους «τρόπους» και «γιατί», γίναμε πλέον ενθύμιο ακυρωμένων δυνατοτήτων μιας συναισθηματικής ζωής;

Ζούμε σε μέρες που υποφέρουμε από τις δυσκολίες των ανέσεών μας. Ζούμε σε μέρες που ο κόσμος αλλάζει νωρίτερα και ταχύτερα από την ωρίμανσή του. Ζούμε σε μέρες που κανείς νικητής δεν μπορεί να βγει από την Ιστορία με καθαρά χέρια και αυτό γιατί αφήσαμε στους τρόμους που μας επιβάλλανε να τρέφει τους δικούς μας φόβους. Και κάπως έτσι γινήκαμε οι πιο πιστοί τηλεθεατές στο φόβο της μέρας, αφού η τηλεόραση και τα social media δεν μας επιτρέπουν την πολυτέλεια της μνήμης. Για αυτό σε ρωτώ η ανάμνηση είναι κάτι που έχεις ή που έχασες; Μη βιαστείς για την ετυμηγορία σου. Γιατί συνήθως απαντάμε πλέον πριν σκεφτούμε… και κάπως έτσι παύουμε να σκεφτόμαστε.

Επιζούμε σε εποχές όπου η πληροφορία δεν είναι απαραίτητα και γνώση. Και μαζί με εμάς επιζούν και οι νέοι άνθρωποι που αρχίζουν την ενήλικη ζωή τους με χρέη. Πόσους συμβιβασμούς θα κληθούν να κάνουν τα παιδιά αυτά, πόσα όνειρά τους θα απαρνηθούν όχι για να ζήσουν καλύτερα, αλλά για να μη ζήσουν χειρότερα; Επιζούμε σε εποχές όπου οι περισσότεροι από εμάς κυριαρχούμαστε από φόβους με συνέπεια και πλέον πιο εύκολα, πιο εύστοχα και πιο γρήγορα υιοθετούμε ατομικές λύσεις. Μα ποτέ μια κοινωνία δεν πήγε μπροστά από τα άτομα. Μα από τις σχέσεις. Αλλά ξέχασα, ξέχασα πως η απόγνωσή μας δεν μετριέται στις δημοσκοπήσεις και έτσι από κάθε πέρσι και καλύτερα, πάμε στο κάθε φέτος και χειρότερα για τα κακά που μας συμβαίνουν.

Συμβιβαζόμαστε με ηττοπάθεια σε εποχές όπου οι λέξεις μας πεθαίνουν, στρατεύονται…. Άλλες ματώνουν, άλλες αιχμαλωτίζονται και άλλες συκοφαντούνται. Και άλλες υποχρεώνονται να μας αποπλανήσουν… Οι λέξεις μας , οι δικές μας λέξεις. Αυτές που αγόγγυστα, με θαλπωρή, κυοφορούν τα συναισθήματά μας , τις αγωνίες μας, τα «θέλω» μας, τα «μπορώ» μας, τα αγγίγματά μας και τα γεννούν στο φως, στον ήχο και στον αγέρα. Μας μετέφεραν και τις μεταφέραμε σε χαρές και σε λύπες. Σε έρωτες και σε πληγές. Σε αγκαλιές και σε πόνους. Είναι, είναι οι λέξεις μας αυτές οι αναπνοές της καρδιάς μας… τις αναπνέουμε και της εισπνέουμε στο διάβα της κάθε μας μέρας. Για αυτό μην τις κακομεταχειριζόμαστε. Είναι το αντίδωρο της επικοινωνίας μας.

Συμβιβαζόμαστε σε εποχές όπου η ηλιθιότητα της απληστίας, οδηγεί στην τυραννία των επιλογών μας και αυτή με τη σειρά της στην τυφλότητα των προνομίων…. που νομίζουμε ότι έχουμε τελικά. Και κάπως έτσι τα γεγονότα της κάθε σου μέρας σε στοιχειώνουν και σε εκδικούνται για την έλλειψη κατανόησης που τους δείχνεις. Αλήθεια ποιος από εμάς είναι έτοιμος να δράσει και όχι να σιχτιρίσει στην πρώτη δυσκολία, στην πρώτη αναποδιά; Γιατί καταργούνται τόσο -όχι αθώα- οι φραγμοί μας , αλλά φράζει τελικά η επικοινωνία μας; Ίσως γιατί ψάχνουμε έτοιμες απαντήσεις, χωρίς να έχουμε κάνει πρώτα τις σωστές ερωτήσεις. Ίσως γιατί βουβαίνουμε στα συναισθήματα μας και γυρολογάμε  τις ζωές μας , τις ολάκερες, σέρνοντάς τες σε καταθλίψεις. Ίσως γιατί από τη μια δεν θέλουμε να χάσουμε τις ελπίδες μας , αλλά από την άλλη προφανώς δεν ξέρουμε και που να τις ακουμπήσουμε.

Τρακάρουμε σε ώρες όπου η διάκριση πλέον ανάμεσα στο αληθινό και το ψεύτικο είναι πιο βαθιά από ότι είναι εκείνη ανάμεσα στο περιττό και το ουσιώδες. Τρακάρουμε σε ώρες που διακαώς τα θέλουμε όλα και χωρίς κόπο… και αυτό μας κουράζει. Τρακάρουμε σε ώρες που θέλουμε να μας λένε την αλήθεια, αρκεί να είναι αυτή που επιθυμούμε. Μα ο Χρόνος είναι πάνω από όλα αυτά τα αναθεματισμένα τρακαρίσματα. Είναι σαν ένας αεικίνητος αργαλειός. Ο Χρόνος αυτός μάς ομολογεί πως δεν είναι αυτός περατός, αλλά ο βίος μας. Μας σιγοντάρει να δεχόμαστε την θεραπεία των εμπειριών στη ζωή μας. Μας υπενθυμίζει πως ό,τι θυμόμαστε, ό,τι ζήσαμε, ό,τι έχουμε ανάγκη, ό,τι νομίζουμε πως θυμόμαστε … αυτό είμαστε.

Μα το μέλλον του Χρόνου, του χρόνου μας δεν είναι ευκαιρία, είναι επιλογή. Επιλογή να σώσουμε τα όνειρα των παιδιών μας, αφού δεν μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε τα δικά μας. Επιλογή να αντιμετωπίσουμε με τόλμη και αρετή τους φόβους μας. Άλλωστε οι φόβοι βρίσκονται στην καρδιά  μας και όχι σε αυτούς που αντιμετωπίζουμε. Ας αντιμετωπίσουμε λοιπόν τους εαυτούς μας με σεβασμό, δικαιοσύνη και συγχωρητική αγάπη. Επιλογή να μην καλύπτουμε τις πραγματικές μας ανάγκες με τους φόβους μας αυτούς.

Γιατί γεμίζουμε ΑΝΘΡΩΠΕ τον κόσμο μας με σκοτάδι, αφού γεννηθήκαμε στο φως; Μήπως γιατί τελικά είμαστε ό,τι έχουμε ξεχάσει; ΆΝΘΡΩΠΕ κάποιοι καταλαβαίνουν όσα ακούν, και άλλοι ακούν όσα καταλαβαίνουν, κοίτα να μην ανήκεις στους δεύτερους. ΆΝΘΡΩΠΕ να αφοράς τον άλλον, ειδάλλως η ζωή σου θα είναι μονομερώς η αντίδρασή σου σε αυτό που σου συμβαίνει και όχι και σε αυτό που συμβαίνει στον συνάνθρωπό σου. ΆΝΘΡΩΠΕ πάντα το «ανάμεσα» στις κουλές νίκες σου και στις γενναίες ήττες σου θα είναι η πιο δύσκολη στιγμή… η πιο δύσκολη στιγμή. Μα το πρόβλημα αυτό είναι και η λύση συνάμα… τούτο σκέψου.

‘ΑΝΘΡΩΠΕ λιμοκτονούμε πνευματικά, γιατί προτιμούμε τη χάρη του περιττού που καταλήγει και μετατρέπεται σε τυραννία. Λιμοκτονούμε συναισθηματικά, αφού τα παιδιά μας πλέον καλλιεργούν την παιδικότητά τους με μια γεροντική και γερασμένη προοπτική. ΆΝΘΡΩΠΕ «αυτοκτονούμε» συνειδησιακά γιατί αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας με τους όρους που μας επιβάλλουν τα δελτία ειδήσεων. Και κάπως έτσι καταλήγουμε σα ζωές που χασομερούν σαν άτυχα ραντεβού, που ποτέ κανείς δεν έρχεται. Και κάπως έτσι έχουμε δημιουργήσει αφηρημένους νόμους που αρνούνται τις ίδιες μας τις ζωές. Το σεβασμό τους σε αυτές. Και κάπως έτσι δεν τολμάμε να εκθέσουμε τον εαυτό μας σε θέματα που καίνε, γιατί τελικά είμαστε φοβισμένοι ότι θα ξαναπληγωθούμε που δεν παίρνουμε το ρίσκο.

Τελικά όλα φαίνονται στις ζωές μας, μα ελάχιστα είναι ορατά. Τελικά το πιο αληθινό που μένει από μια αλήθεια είναι η νοσταλγία της… για αυτό κάνε ερωτήσεις μονάχα όταν είσαι μέσα σου έτοιμος να ακούσεις τις απαντήσεις.

Όσο για εμένα… ρουφώ τις ερωτήσεις μου σε μια ζεστή κούπα ξεβολευμάτων. Και με καίνε. Καίνε τα χείλη μου. Καίνε τα σωθικά μου. Γουλιά και ερώτηση… γουλιά και κάψιμο… κάψιμο και κάθαρση; Θα δείξει, έχω ακόμα πολύ να πιω. Μπας και προχωρήσω με βάση τις αντιξοότητες μου στη ζωή και όχι τις ανέσεις μου. Μπας και κατανοήσω πως δεν έχουν σημασία τα χρόνια που κερδίζω στη ζωή μου, αλλά η ζωή που δίνω στα χρόνια μου. Μπας και αντικρίσω τις αλήθειες που αναγκάστηκα να κρύψω στα παιδικά μου χρόνια. Μπας και αντιγυρίσω την αντοχή μου σε κατανόηση.

ΆΝΘΡΩΠΕ τι είναι πιο έκτακτο στη ζωή σου; Ένα δελτίο ειδήσεων ή μια αγκαλιά; ΆΝΘΡΩΠΕ πόσα μακριά σήμερα πήδηξες στο σκάμμα της πιο σημαντικής σου λέξης; Της πιο σημαντικής σου σκέψης; Του πιο σημαντικού σου συναισθήματος; ΆΝΘΡΩΠΕ τι θα απαντήσεις σαν σε ρωτήσει ένα παιδί που ζει η χαρά, το γέλιο και η ελευθερία; ΆΝΘΡΩΠΕ γίνε από χρήστης …δημιουργός μιας χρησιμότητας. ΆΝΘΡΩΠΕ το αντίθετο της αγάπης δεν είναι ούτε η απώλεια, ούτε η απουσία… είναι η λησμονιά και η λήθη απέναντι σε εσένα και τον συνάνθρωπό σου. Γιατί ό,τι δίνουμε δεν επιστρέφει πάντα, αλλά ό,τι δίνουμε είναι αυτό που είμαστε. Και στο τέλος , στο τέλος των επίγειων ζωών μας με δυο «τάματα» θα αναμετρηθούμε εάν εκπληρωθούν… με την αγάπη που έδωσες και με το φόβο που σε ανάθρεψε…